Bugün 28 Mayıs 2026. Sevgili eşim Şahika ile yuvamızı kuralı bugün tam 20 yıl olmuş. Daha gezentigiller.com‘da son gününü yazamadığım bir haftalık Balkan turu gezimiz bizim 10. yıl kutlamamızdı ve sanki bir kaç sene önceydi gibi geliyor. Günler o kadar çabuk geçiyor ki. Bir büyüğümüzün dediği gibi yıllar ay gibi, aylar hafta gibi, haftalar gün gibi geçiyor artık. Zamanın bereketi kalmadı. Ömür geçip gidiyor.
Eskiden böyle değildi, ama çok da eskiyi kastetmiyorum. Mesela 2008’de ilk arabamızı aldığımızda sadece 2 yıldır evliydik ve sanki o arabayı almakta çok gecikmiştik. Şimdiye çoktaaan almalıydık gibi gelmişti. O eski püskü Palio ile 10 saatte Kastamonu’ya çok sevgili bir arkadaşımın düğününe gitmiştik. Sonra o arabayla ilk tatilimizi Çanakkale Eceabat’ta bir çadır kampında geçirmiştik. Harika bir yerdi.
Beşinci yılımızda Büyükada’da bir gün konaklamıştık. O beş yıl mesela çok uzun bir süre, koca bir beş yıl gibi gelmişti bana hep. Bisikletle adada uzun bir tur atmıştık. Araba olmadığı için gönül rahatlığıyla bisiklet sürebilmiştim.
Onuncu yılda bu işin hakkını verdim diye düşünüyorum 🙂 Pasaportlarımızı çıkarmış mıydık, yoksa daha sonra mı çıkardık hatırlamıyorum ama aylar öncesinden plan yapıp sahte bir sosyal medya yarışması düzenledim. Balkan Tatili adıyla bir web sitesi oluşturdum. THY’nin o zamanlar yayınlanan bir videosundan esinlenmiştim. Eşim Şahika Hanım’a sahte yarışma dökümanlarını kargoladım. İçinde gideceğimiz yerlerle alakalı 5 soru vardı. Kurallarda bu beş soruyu o zamanın meşhur canlı yayın platformu Periscope üzerinden canlı yayınlaması şartıyla istediği gibi Google’da vesaire arayarak cevaplayabileceği yazıyordu. O bu sorularla cebelleşip ter dökerken biz iş yerinde bütün ekip canlı olarak onu izliyorduk. Şifreyi çözüp “tebrikler” videosunu izlerken video bir yerde kesilip benim görüntüm çıkıyor ve bunların feyk olduğunu ama Balkan’lar gezisinin gerçek olduğunu söylüyordu. O zamanlar bizim için ilk yurt dışı deneyimi olacaktı (daha önceki günü birlik Gürcistan’ı saymazsak).
Geziye gittik ve çok keyif aldık. O kadar ki 10 yıl geçmesine rağmen hala yaza yaza bitiremedik. Son günü hala yazılmayı bekliyor 🙂 İnşallah tamamlayacağım.
O gezimizin tam 28 mayıs gününde rehberimize çaktırmadan bir USB bellek verip otobüsle seyahat sırasında bizim için o belleği oynattırmasını rica ettim. Sağolsun anons da yapınca bütün otobüs bizi tebrik etti ama herkes daha birinci yılımızda olduğumuzu sanıyordu. Biz 10 deyince hepsi çok şaşırıyordu. Ama gerçektende sanki birinci yılımız gibiydi. Biz o geziye bir sürü badireyi atlatıp gitmiştik. Henüz çocuklarımız olmamıştı ve biz de tıbbın erişebildiğimiz imkanlarını deniyorduk ama her defasında olumsuz haber ala ala bütün moralimizi kaybetmiştik. Bunları unutmak ve rahatlamak için bu geziye çıkmıştık ve rabbimiz dualarımızı kabul etti. Ertesi sene ikizlerimiz dünyaya geldi.
15’te ne yaptık hiç hatırlamıyorum. Şahika Hanım bunu okuyup bana bir terlik fırlatırsa kesin hatırlarım 🙂 Fakat hatırladıklarımı yazabilirim. Çocuklarımızın doğduğu sene ikimiz de çok endişelenmiştik. Bunların başına bir şey gelecek diye bilhassa benim ödüm kopuyordu. Ablam, teyzem, kayınvalidem, kayınpederim, kimi bulsak eve kilitliyor, bize yardım etmesini istiyorduk. Keşke bunun da bir eğitimini alsaydık. Kendi başımıza strese girmeden o ilk zamanları atlatabilseydik çok güzel olurdu. Büyüklerimiz kendi küçük kardeşlerine baka baka büyüdükleri için onlar acemilik çekmiyordu belki ama biz günümüz geç ebeveynleri maalesef bu konuda eksiğiz. İyi kötü, acı tatlı ilk bir kaç seneyi geçirdik ama kaş yapalım derken pek çok gözü de yardık mutlaka.
Kuzularımız büyüyüp beş yaşına geldiğinde maalesef ailemizin ilk en büyük kaybını yaşadık ve sevgili kayınpederim bir yıl süren amansız hastalığın ardından vefat etti. Onun ardından bütün travmalar, bilinç altında saklanmış bütün kabuslar kara deliklerinden zincirini koparmış gibi çıkarak bizi epey hırpaladı. Üç senede ancak toparlandık ve nihayet evliliğimizin 20. yılına vardık çok şükür.
20. yıl için Amerika düşünüyorduk ama 4-5 sene önce kayınbiraderim Hollanda’ya taşınınca bir süredir biz de hedefi Hollanda olarak güncelledik. Pasaportlarımızın süresi dolmuştu. Onları geçen ay yeniledik. Şimdi vize problemi var. Onu da halledersek belki sonbaharda bu 20. yıl hedefimizi uygularız. 28 Mayıs bayrama denk geldiği için özel bir şey yapamadık belki ama 20. yıla ulaşmanın kendisi bence gayet güzel bir hediye. Bu hediyeyi de bize Allahü teala bahşetti. Önce bunun kıymetini bilmemiz lazım.
Herkese bütün sevdikleriyle daha nice yıllar diliyorum. Daha nice 20’lere inşallah..
İlk Yorumu Siz Yapın