Madem BT’ciyim, madem şükrettiğim bir hayat sürüyorum; o halde buna vesile olanlara dair bir kaç kelam edebilirim. İstanbul’daki büyük dayım kimya mühendisi olduğundan orta son sınıfta dayımla tanışana kadar ben de kimya mühendisi olmak istiyordum. 93’te kendisi ile tanıştığımda çoktan mühendisliği bırakmış ticarete atılmıştı. Mağazalarındaki bilgisayarlarda ETA’nın cari, stok, fatura vs işleri için hazırladığı yazılımları kullanıyordu. Bana bunları nasıl kullanacağımı ezberletmişti (F3, F2, F2 şeklinde).. Sonra bir mağazasındaki bilgisayarcı elemanı (sağsa kulakları çınlasın; Murat Tolu) benim yeni kullanmayı öğrendiğim ekranlara benzer şeyler(!) hazırlıyordu. Bir şeyler yazıyor, sonra F5’e basınca bizim ekranlar gibi görüntüler ortaya çıkıyordu. Meğer buna ‘program yazmak’ deniyormuş.…